Economische ontwikkeling
De Turkse economie kende tussen 2002 en 2007 een zeer sterke economische groei van 7 procent per jaar. Turkije behoorde in deze periode tot de snelst groeiende economieën van de wereld. De basis voor de voorspoedige economische ontwikkeling vormden de doorgevoerde structurele hervormingen en het succesvolle macro-economische beleid. De abrupte val van de Turkse lira medio 2006 leidde tot een hogere inflatie en een verscherping van het monetaire beleid. Als gevolg hiervan vlakte de economische groei af. Onder invloed van de wereldwijde economische crisis daalde het groeitempo in 2008 fors. De EIU voorziet voor 2010 weer een herstel van de economische groei.

Inflatie
De Turkse economie werd voorheen vaak gekenmerkt door sterk fluctuerende en hoge inflatiecijfers. Sinds 2005 ligt de prijsstijging op of onder de 10 procent. Het monetaire beleid en loonmatiging hebben een belangrijke rol gespeeld bij het verkrijgen van een stabieler en lager inflatietempo. De EIU verwacht voor de komende jaren een voorzetting van het stabiele inflatietempo.

Investeringsklimaat
In 2003 en 2004 heeft het eerste kabinet Erdogan het Turkse investeringsklimaat verbeterd door het invoeren van een veelvoud aan nieuwe wet- en regelgeving. Een voorbeeld is de wet voor buitenlandse investeringen, die het investeringsklimaat voor buitenlandse bedrijven sterk heeft verbeterd. Daarnaast besteedde het kabinet veel aandacht aan verdere herstructurering van de bancaire sector. Dankzij de doorgevoerde structurele hervormingen is de Turkse economie stabieler geworden. De economische groei werd in de afgelopen jaren vooral gedreven door de particuliere vraag en de sterk stijgende export. De particuliere bestedingen bedragen ongeveer tweederde van het bruto binnenlands product. De overheidsconsumptie beloopt ongeveer 13,5 procent van het bbp. Ongeveer eenderde van het bbp wordt gerealiseerd in het noordwesten van Turkije, in de Marmararegio (Istanbul, Izmir en Bursa). Andere belangrijke industriële centra liggen in de driehoek van Izmir in het westen, Adana, Mersin en Iskenderun in het zuiden en Ankara in het oosten. Naast bovengenoemde industriële gebieden heeft een aantal regio's in de afgelopen jaren belangrijke investeringen in de textiel-, voedselverwerkende en de meubelindustrie kunnen aantrekken. Deze regio's liggen rond de steden Denizli, Konya, Kayseri en Gaziantep. Het zuiden en het westen (Antalya en Mugla) genereren het leeuwendeel van de inkomsten uit toerisme en landbouw.

Werkgelegenheid
De Turkse bevolking telde in 2008 officieel 76,8 miljoen mensen. De gemiddelde jaarlijkse groei van de bevolking bedraagt 1,1 procent. In maart 2007 was 28,6 procent van de bevolking jonger dan 15 jaar. De beroepsbevolking telde in maart 2008 23,3 miljoen mensen waarvan 10,6 procent werkloos was. Het werkelijke werkloosheidscijfer wordt veel hoger geschat (meer dan 20 procent), omdat veel werklozen niet worden geregistreerd.

Het aandeel van de primaire sector (landbouw en delfstoffenwinning) bedroeg in 2007 circa 9 procent van het bbp. In 2008 was 27 procent van de Turkse bevolking werkzaam in de landbouw. Het aandeel van de secundaire sector (exclusief bouw) in het bbp ligt op 25 procent. De secundaire sector zorgt voor circa 19 procent van de werkgelegenheid. Vooral de productie van consumptiegoederen (kleding, motorvoertuigen en consumentenelektronica) zorgde in de afgelopen jaren voor een flinke groei. Het aandeel van de bouwsector in het bbp bedroeg in 2008 7 procent. Ook de dienstensector maakte de afgelopen jaren een flinke groei door. In 2008 was de totale dienstensector goed voor 60 procent van het bbp en 47 procent van de werkgelegenheid.

Marktsegmenten en koopkracht
De afgelopen jaren is het inkomen per hoofd van de bevolking sterk gestegen. Hierdoor is een middenklasse ontstaan die een interessante doelgroep vormt voor luxegoederen en duurzame consumptiegoederen. De inkomens in Turkije zijn redelijk evenwichtig verdeeld.

De consumentenbestedingen zijn de afgelopen jaren explosief gestegen. Tussen 2002 en 2007 stegen de uitgaven aan duurzame consumptiegoederen met 15 procent per jaar. Consumentenbestedingen aan diensten namen in dezelfde periode gemiddeld met 5,5 procent per jaar toe. Bestedingen aan diensten als transport en communicatie namen tussen 2002 en 2007 zelfs met 15 procent per jaar toe. Dit uitgavenpatroon zal zich naar verwachting de komende jaren voortzetten.